به نام كسي كه ما را ساخت

به نام دل رنجور خزان

به نام دل، به نام عشق، به نام دلدادگي هاي زمين

- كه زمان را بازيچه ي خود كرد - 

خسته از احساس گناهم؛

                - كه چرا بودنم از رنج مي گفت روزي -

شايد آن لحظه گذر كرد و كنون مرد بهارم؛

شايد دل ناز كسي از دل من رنجيده ؛

       به نام احساس بودنم

                  آغاز من راه دوباره است

راه ياد بود تن خسته ي عشق،

به پاي ديرينه ي درخت تنهايي و هجران و غم و درد

يادم آن بهروزي امروز،

يادم اين لحظه ي شادم ،

خوش به حال من و عشق،

خوش به حال دل ما  كه به هم پيوسته ،

خسته از راه نيم،

چون نباشم پس كوه كه سرانجام رهم.

از گذر کردن این لحظه غمناک نترس

تقدیر تو را نوشته بود

بر سینه این سرنوشت تو

نه هراسی ز باد

نه فراری ز زمان

کاش که اینجا بودی

ای کاش که نبود ای کاشها!

چون مه غمگین نه نظارم به شب تاریک و تنهاست

هر    ساز    که   این   دل    بزند    رنج    تمناست

یاد  است   زمان   را  که   گذر  کرد   و   گذر  کرد

هر   آینه   زین  خسته   دلان   رفت   و  حذر   کرد

من   را   به   خود   این   آینه     سنگی   ما   بود

فریاد    که    آسان    برود    یاد    تو    ر ا    جود

آنگاه   که این محفل و شربت ز می و می ز نگاهت

یک   لحظه گذر کردی که هر جا  بروی مرگ برایت

من در غم و اندوه نمانم که تو را شوق وصال است

حیران  زمانی و پشیمان که  این  وقت  زوال  است

دل    بکن    از      سوز    آواز      جدایی

دل  به   دریا  و   ولی  قایق   تنها  کجایی؟

یک تنه آب بر جان خودت گیر  و  گذر کن

رهگذر راه وصالم تو از این رفت حذر کن

گر به دریا می روی با  دل عاشق یاد  باش

نه   به   هجران  و  بسوی   ره  آزاد  باش

ره    آزادگی    و   قید   محبت   به   وجود

عاشق   این  قلب  پر   از  مهر   که   بود؟

درگه   خود    را    که    ببستی    ز   غم

یاد    تو    را    عاشق    و    آواره    منم

شاید ار که بمانم رنجم، یا دردی

                      بر سرتاسر این وجود خسته ات!

                   به نشان این ایام که گذشت!

- شاید این حقیقت طالع ماست! -

                      که مرا تو به اندیشه نداری شاید!

                              تو مرا صدا نمی زنی از پس پشت

                     یا که در رویا رویی این باد وزان

شاید ار که بمیرم خوشتر است؟!

شاید ار من نباشم شادی؟!

          این غصه بگیرم از تو وین غم را بزدایم اینک؛

- می روم با شتاب -

                    گر که دل رحمی زتو گفت: به کجا هانی؟

      بغض بی پرده من

         - که تمام اشک است و فغان! -

می گوید: حتماً بسوی بستر خاک گرم خویش

                                                 که بسوزم در آن.

 یه شعر دیگه از من:

یه شعر از من:

من بعد مدتها اومدم به زودی آپ می کنم.

با یه شعر قشنگ.

حالا که تو را دارم

هر لحظه هزار غم بود

             هر آينه سرماي زمين

هر گوشه که مي ديدم         زخم دل مردم را.

هر ثانيه آفت بود

                 درد و غم و تنهايي

                           - حالا همه چيز نور است -

                 شادم همچو پروانه؛        سازي در دلم دارم.

                            - فرياد غم اينجا نيست -

                                       آغاز سبک باليست

حالا همه چيز زيباست

                     شمع و گل و پروانه.

نيلوفر تنهايي ياري ز گلي دارد؛

                  رز نشود غمگين

                        سرما نرود در جان؛

مهتاب فروزان است

             خورشيد درخشان تر

آواز قناري ها نغمه شادمانيست.

- حالا که تو را دارم -

از دیار بی کسی می آید؛ از آن سوی غروب؛

                            - از آینه ها -

من که بی پدر شدم چرا می آیی؟

                             به کجا می آیی؟    

                               به سرانجام وجود خسته ام؟   

                    - من که آغازترینم -

سردی دستان مرا سوز زمستان داند.

حرمت نگاه مادر هم که شده،

                    دورتر از حادثه آمدنت،

                              کنج اتاق لب کوه    - آرام بنشین -

من:

تو چه را می جویی؟

تو کجا می پویی؟

تو کدام حادثه را لحظه شماری کردی؟

به سزاواری خود می نگری؟

تو که را رستی ز باد؟

به کدامین هوسی روی بریدی؟

به چه جان خسته شدی؟

از سزاواری خود می گویی؟

تو کدام شاپرکی راه نشان دادی به عشق؟

برق در چشم کدامین گل این باغ نشاندی تو به مهر؟

یاد تو را هست؟

تو کجا می پویی؟

به سزاواری خود می نگری؟

تو چه از لحظه ی ماندن دانی؟

تو که را مژده ی دیدار گفتی؟

تو سزاوار مرور این زمان هستی؟

تو که آرام نشستی و نگفتی ز دلت

تو که فریاد خموش ماندی و نخواندی ز غمت

تو چرا می جویی؟

من:

بابای نازنین من

            بابای بی نظیر من

            بابا تو را می جویم از

                              این دل عاشق خودم

          بابای من بابای من

            ای بهترین رویای من

بابا مرا ببین و باز؛ بزار بسازم آواز

                        آواز و موسیقی و عشق

            بابا مرا آغوش بکش

                   تا که فراموشم  شود

درد هزاران بی کسی

درد نبودن تو را

درد ندیدنت عزیز

                                     - بابا کجا رفتی ز ما؟ -

بابای نازنین من، روزت مبارکت باد

روز پدر، سرو دلم، هر روزمبارکت باد

            بزار ببویم از تو این شمعدونی همیشگی

            بزار هوای این دلم سوی تو رهسپار شود

شادی من دیدن تو

              رفتن تو زجر دلم

                   از پاکی صدای خود

                               غم را بشوران از تنم

        بابای نازنین من روزت مبارکت باد.

من:

برایم آتشی از می بیاور

برایم آتشی از می بیاور

برایم یک جرعه از آتش بیاور

زبانم را بسوزان در حال مستی

بشوران این تن رنجورم از می

گنه کارم گنهکار زمانه

همین آتش مرا سازد دوباره

خداوندا تورا می جویم از عشق

خداوندا تورا می خوانم از دل

ز سوی من زمانه رهسپار است،

به سویم این سواران در شکار است؛

به ره بندی گشایش کن خدایم

در رحمت ز نور بی کرانت.

فراوانم ده از مستی و پاکی

من:

این شعر رو به مناسبت اولین سال در گذشت بابا می ذارمش تو این پست. - دلم براش تنگ شده –

درد باز از سوگ آمد و آوار آوار بر سر ما

درد با این همه زجه ی اسیر در دل خسته تر از خسته ی ما

ماتمی ریخته از هجران کنون

اشکها را از چشمان نمناکم ببین.

لحظه لحظه در سوگم؛ از همان لحظه که رفت

آن دیوار قدیمی و بلند- سایبانی که نماند بر سر ما

بابا کنون آرام رفت

آرام تر از حتی نسیم بی آواز

فریاد و آه... از هرچه ز این رفتن اوست

هر لحظه ز احساس نبودنت می رنجم.

خسته تر از بودنم که بمانم... بمانم؟

مرگ ما را رسوا کرده در خویش؛

مرگ ما را مبهوت بودن می کند.

پس بمانم یا نمانم؟

ماندنم دست خداست؛ مرگ هم نیز

پس می سوزیم و می سازیم.

من:

شب سزاوار است

شب سزاوار من و توست که بنشینیم

شب سزاوار است که بنشینم و اینبار بخوانم از گل تکدانه ی باغ این دلم

شب سزاوار است که فریاد کشم

شب به تو می اندیشم همچون روز

شب سزاوار نیست که تنها آرام در گوشه ی این اتاق غمگین به یاد عشق بخوابم

این وقت حضور من و توست تا که از این دلمان ماه برآریم

شب مرا آغوش گرفته هر لحظه که از تو می خوانم

شب سزاوار است از یاسمن و نرگس و نیلوفر و گلهای دگر شاد شویم

شب سزاوار است که قدم بر دل هم باز نهیم

شب سزاوار حضور من و توست

شب قدمگاه شروع عاشقیست

در سزاوار شبی مهتابی. من تورا می جویم

آه... اینجایی؟ نزدیکتر از من به خودم!

در درون دل من غوغاییست

از زمان بودنت.

واژه ها را کو؟

لحظه ها در گذرند

سوگ واپسین همسایه ی ماست

لحظه ها در گذرند - همچو بادپا در دل دشت

فر این زمین من مرا بس است

آسمانی که نهراسد ز گزند ابر و دریا

آه چه شده زمین ما را؟

مملو از برگ خزانست.

در پناه یاری مردان نامرد

اینبار نگرانم:

شور شیدایی مرگ و زندگی! ؟

راستی واژه ها را کو؟

من:

بگو در این حوالی

کو آن جهان مستی؟

کو آن جام نشسته؟

کجاست خانه ی پستی؟

بگو تو ای آشنا

کجا با می نشستی؟

کجا رنگ رخت را

دادی به باده دستی؟

بگو ز رخسار تو

که رفت به سوی مستی؟

مرا سزاست ای یار

در عشق نمودم سستی

بگو به این عاشقت

از عشق چگونه جستی؟

بگو با که پریدی

که این دل را شکستی؟

نیازم لطف تو بود

در را به من تو بستی

تو ای زیباترین گل

کجا با می نشستی؟

که اینگونه دلم را

به راحتی شکستی

من:

یک مرد مرد

یک عشق رفت، یک شور مرد،

تکیه گاه شکست؛

یک دنیا غم بود،  

             چون

         یک پدر مرد؛

بابای لحظه لحظه ی من،

ای بزرگ دست پینه بسته،

             بابا، چشمهایت را باز کن

                   سه چهار روزی خوابیده ای

          اشکهایم خوفناک نیست!

بابا،اشکهایم را ببین...

گونه هایم دستان تو را می طلبند...

          بابا کجاست؟

بابای لحظاتم چه شد؟

بابای من قامت سرو داشت و رفت؟

بابای من دلی بزرگ داشت و رفت؟

             -غمی بود و دلی خسته-

              هزاران اشک و آن چشمان بسته

       بابا هنوز خوابی؟

آوای قلبت را احساس می کنم

بابا، خواب بس-

اشک؟  چشم بس، خواب بس-

درد بس، غم بس، بغض بس...

           بابا مرا ببین-     بگذار چشمان خسته ات را باز ببینم

           آن مرد رفت... آن مرد در شب رفت... آن مرد با هزار عشق رفت؛

زجه زجه ی مرگ است؛

آوار شکستن تکیه گاه هنوز بر سرِ ماست

آه... چه شبی!

پر ز درد و هجران، پر ز غم،

                      بابا، شبت به خیر................

من:

چه خوش خنک بادیست

می زند بر سر و صورتم

می خوانم: باران چه زیباست

و با صدای باران

می سازم خیالی بافته از پود هوا تار آن نور غروب

شب چه زیباست

گرچه تاریک،

مهتاب نورانی

چه زیباست نور این خورشید شب

می نویسم بر دفترم    ازدحام آن ستارگان آسمانی را

و در این خیال شور انگیز

می زنم پرسه در ابران شب

دورتر از خانه خود،

نزدیک ماه.

اون:

دلی فکر می کند

فکری که نمی داند!

چگونه باز می شود

دری که نداشت دستگیره ای _

خیره به چشم رهگذری

که دروغ نمی گفت/فحش می داد.

ودر پس پشت قدمهایش

بدرقه می کرد. کلاغ  می گریید
از زشتی

 اشک ها طعم گریه نمی دهند

دربارانی که نمی بارد_

گمشده  گم شد/
مه شد !هنوز پیدا نشد

اطلاعیه:

سردخانه که جای کلاغ و زندگی عین جسدنشد.

شرح ماجراجویی:

زندگی  ثانیه های آخر زندگی اش

 در  حادثه اتفاق نیفتاده فیزکی:

روحش را به تاریکی می فروشد/مفت

تاباخودفروشی به خودکشی برسد   

زودتر از /بارانی_

 نبارید؟

تا زشتی فحش های رهگذر

 رنگ سیاه کلاغ بشوید_

هر چقدر اعصاب بسابی
سفید نمی شودتاریکی

در

پس پشت  دری که نداشت

دست

گی

ره

ه .